Je vroeg mij: waar blijft de tijd, ik zei:
in de gaten van de sokken die verloren
raken in de wasmachine van dit draaiend
universum. Ik keek er ernstig bij en jij
lachte. Later zei je dat je aan een God
met breinaalden had gedacht, die het leven
van de mensen, die mieren daar beneden
met geen mogelijkheid kan bijhouden,
laat staan hun voeten warm houden.
Iris Drenth
- Dit gedicht haalde de top 100 van
de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd 2009
en is opgenomen in de bundel
"Zoals een haan een ei legt".
|
